Yayınevi : İletişim Yayıncılık
Sayfa Sayısı: 129
Arka Kapak Yazısı :
"Öyle işte. Hâlâ biraz soğuk geliyor ama battıkça alışıyorum. Kendimi boşa aldım bayırdan aşağı koşuyorum. Düşüyorum gibi görünüyor olabilir ama bakma aslında uçuyorum. Söylediklerimin hepsini unut, sanki ben biliyorum da mı yaşıyorum Osman?”
“Ayrılmalıyız! Barışalım mı? Senin canın sağ olsun. Hiç bilmiyorum. Ben artık istemiyorum. Yuvarlanıp gidiyorum. Senden ayrılmaktan bıktım. Düelloya müelloya gitmiyorum. Aman ne bileyim. Oturdum, geçmesini bekliyorum Osman.
Aylin Balboa’nın kendine has kaleminden, bir kadının kendi kendini tamir etmesinin hikâyesi.
_____***_____***_____***_____
Yorumum:
Aylin Balboa’nın son, benim onunla tanıştığım ilk kitabı. Çok beğendim, samimi, sıcacık buldum.
Mizah duygusu olan insanlara -sence of humour diyorlar ya hani doğuştan geliyor- aşırı hayranım hele bu bir kadınsa daha da hayranım. İnsan kendinde olmayana özenirmiş ya ondan belki de bilemiyorum. Aylin Balboa tam böyle bir insan bence. Keşke tanışıp arkadaş olma şansımız olsaydı onunla, birlikte çok eğlenirdik eminim :)
Konuşur, dertleşir gibi yazmış. Evet ince bir kitap ama yazım dili bu kadar tatlı olmasaydı su gibi akmazdı asla. Bir günden kısa bir sürede okudum bitti.
Bir kadının biten ilişkisi ardından ayrıldığı sevgilisine içini dökmesi olarak yorumladım ben bu mektupları. İç sesinin bağıra bağıra dışa vurumu. Ama bir o kadar da naif, kırmadan incitmeden, dürüst... mizah dolu..
Bu Osman her kimse hayatının kadınını kaybetmiş belli :)
Keyifle okunacak, gününüzü güzelleştirecek, kendi hayatlarınızla ve ilişkilerinizle karşılaştıracağınız, zaman zaman düşündürecek, bolca güldürecek, bir solukta okunacak samimi bir kitap arayanlara gönülden tavsiyemdir.
Astalavista canlarım
Keyifli okumalar…
Yorumlar
Yorum Gönder